Blok Marhwiaka

W alkowie albo w altanie,

(Już zapomniałem totalnie),

Pan pewien i pewna pani,

Bawili się ekstremalnie.

Raz on był dzikim kowbojem,

Raz ona szefową pralni.

Bawili się obydwoje -

Szaleni i ekstremalni.

Ona mówiła mu: „Kali...”,

On brykał półnagi w sieni.

I ciągle tak figlowali,

Szaleni i podnieceni.

Aż ona, tuż obok szczytu,

Stała się bardzo szczera,

I rzekła pełna zachwytu:

Janek udawaj premiera!

On nagle zastygł w pościeli,

Słysząc, co mówi ona.

I szepnął: Mój, Boże, Nelly...

Ty chyba jesteś zboczona...

Panowie, morał jest taki:

Nawet po życia koniec,

Nie będziesz wiedział, jaki,

Diabeł siedzi w Twej żonie.

Zaś wy, Panie, już wiecie,

To oczywista sprawa,

Że żaden facet na świecie,

Nie umie w pościeli udawać.

PS

Może tez chodzić niestety,

O to, że niewskazane,

Jest bardzo, by w chwilach podniety,

Mówić do Jana „Janek”.